“NEDERLAND MUZIEKLAND”
“We leven in een land waar tegenwoordig nog maar weinig zeker is. Het blijven geloven word ons vaak op de proef gesteld. En vaak is dat erg moeilijk. Behalve als het gaat om dingen die niet of nauwelijks nog bestaan,zoals: Sinterklaas, de Kerstman, de paashaas, de gulden en de Elfstedentocht. Maar dat is juist goed! Wij Nederlanders hebben dat nodig. Een sprookje om in te leven.
Daar is niks mis mee, want juist in periodes dat we daarin mogen geloven, zijn we lief voor elkaar, vanwege het saamhorigheidsgevoel. We groeten elkaar dan weer, praten met elkaar. Volslagen vreemden veranderen in broeders en zusters, vrienden en vriendinnen. Men lacht weer om kleine dingen. We kijken elkaar aan, zoals mensen dat eigenlijk horen te doen.
Maar met al die individuele narigheid, isoleren we onszelf. Hoewel we wel weten:”Ik ben niet de enige, maar zo voelt dat wel”. En dat is niet fijn. En ook al geloven we bijna nergens meer in, en weten we dat Sinterklaas niet(meer) bestaat, we denken wel op 5 december:
“Oke, hij bestaat niet…nou, dan speel ikzelf toch voor Sinterklaas? En de buurman mag daarna de Kerstman spelen. En daarna mogen de inwoners van Friesland de hoofdrol spelen in het grote Elfstedentocht-toneelstuk, met de rest van Nederland als goedgelovige en dromerige, liefdevolle mensen.”
Dus wat ik wil zeggen, en waar ik mij ook schuldig aan maak; het moe worden van het op dat moment overdreven doen over de Elfstedentocht, de ieder jaar vervroegde intocht van Sinterklaas, op 1 december al een kerstboom in huis halen, enzovoorts… Waarom zouden wij daar moe van worden? We willen het toch immers allemaal zelf? En dat is juist goed! Het is een teken dat wij nog iets moois, en iets gezelligs met z’n allen kunnen delen, een droom hebben. En een hoop op dat het allemaal wel weer goed komt met ons. Dat we ons samen 1 kunnen, en op die momenten dus ook, willen voelen. Anders was Sinterklaas wel op 4 december aan wal gestapt in plaats van bijvoorbeeld 1 november. En er komt dit jaar weer geen Elfstedentocht, dat weten we allemaal ook wel, maar als we dat kunnen gebruiken als rede om elkaar lief te hebben, dan is daar toch helemaal niks mis mee?
En zo veranderd ons ongeloof zo af en toe in een heel groot en stevig geloof, en beschouwen we dat op dat moment als traditie, cultuur misschien, maar zeker als de normaalste zaak van de wereld. En dat is toch fantastisch?!
Dus ik zeg: “Op naar de maand mei, waar we zeker gaan weten dat Nederland weer serieusgaat deelnemen aan het Eurovisie songfestival, en ook dat we die dan natuurlijk gaan winnen. En zijn we er allemaal weer zeker van, dat er nog genoeg muziek zit in ons landje,en in ons leventje.”
Aldo Plicato
